บทที่ 9 วันเวลาใกล้เข้ามาอีกครั้ง
ตอนตี 3 ในวันที่ 11 มกราคม ผมตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ผมพยายามฟังว่าเกิดอะไรขึ้น Kati ก็ไม่ได้ร้องไห้ ( ที่จริงแล้วเธอหลับสนิททั้งคืน )
แต่ผมรู้สึกหนาวและหวาดกลัวในความมืด
ทันใดนั้น ผมก็รู้ว่าอะไรมันเกิดขึ้น ผมกลับมาฝันอีกครั้ง ผมเห็นถนน ประตู เห็นตัวผมวิ่งออกมา มีคนล้มลงอยู่บนพื้น นั่นคือผมเอง ผมที่พบกับตัวเอง
ผมรู้สึกแย่มาก ตั้งแต่มี Kati มาผมไม่เคยฝันอีก ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องของอดีต แต่มันก็กลับมาอีกครั้งหนึ่งแล้ว เป็นความฝันที่ทั้งมืดดำและใหญ่โตเหมือนเดิม
ผมกลับไปหลับไม่ได้อีก ผมจึงไปที่ครัวและก็ชงชาดื่ม หลังจากนั้นผมก็ไปที่ชั้นหนังสือในห้องนั่งเล่นและหยิบไดอารี่ของปีที่แล้วลงมาดู ผมมักจะเขียนบันทึกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในแต่ละวัน
ลงไปเสมอ วันจันทร์ที่ 18 มกราคม เป็นวันที่ผมได้พบเจอสิ่งแปลกประหลาดเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้ เหลืออีก 7 วันก่อนจะถึงวันนั้นอีกครั้ง
ทันใดนั้น ความคิดใหม่ของผมก็ผุดขึ้นมาในสมอง วันนั้นเป็นวันที่สำคัญ ผมดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว มันไม่น่าแปลกใจเลยที่ผมไม่เคยพบตัวเองอีกในเย็นของวันอื่นๆที่ผมคอยอยู่ที่ Felka utca ความจริงผมต้องไปคอยที่นั่นในวันที่ 18 ซึ่งก็คือเย็นวันอาทิตย์หน้า ความฝันนั่นเองที่ช่วยให้ผมจำได้
ผมเดินไปเดินมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับความคิดที่วิ่งอย่างรวดเร็ววิ่งไปมาในสมอง วันที่นั่นเองที่เป็นสิ่งสำคัญ การที่ผมอ่านเรื่องผีๆและชีวิตหลังความตายนั้นช่วยให้ผมเข้าใจเกี่ยวกับ Doppelgänger แต่ผมก็ยังคงไม่เข้าใจ สิ่งที่ผมต้องการคือรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่ Felka utca ในวันที่18 มกราคม ในอดีตที่ผ่านมา
* * *
หกคืนต่อมาเป็นคืนที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าเก่า
เช้าวันต่อมา ผมบอก Andreaว่าผมกลับไปฝันอีกครั้ง
“ผมคิดว่ามันเป็นเพราะวันที่น่ะ - 18 มกราคม มันต้องสำคัญมากๆเลย” ผมพูดระหว่างที่เธอกำลังให้นม Katiอยู่
“ผมต้องอ่านเรื่องนี้อีก” ผมพูดต่อ “ผมจะเริ่มอ่านหนังสือพิมพ์เก่าๆและหาดูวามันเกิดอะไรขึ้นบ้างในวันที่ 18 มกราคม ผมจะไปหาหนังสือพิมพ์เก่าใน Budapest ได้ที่ไหนล่ะ”
Andrea โกรธมาก
“ปล่อยมันไว้อย่างนั้นแหละ John !” เธอตะโกน “มีอย่างอื่นที่สำคัญกว่าไอ้เรื่องนั้นในชีวิตของคุณนะ”
“แต่ Andrea ....” ผมเริ่มพูด
“คุณมีลูกเล็กที่ต้องดูแล” เธอพูดต่อ “และคุณก็ต้องดูแลฉันด้วย ไม่ใช่ใช้เวลาว่างของคุณไปในอะไรที่เราไม่รู้”
Kati เริ่มร้องไห้ เธอดูเหมือนจะเข้าใจว่าพ่อแม่ของเธอกำลังทะเลาะกันอยู่
ผมตัดสินใจที่จะบอก Andrea ทุกๆอย่างที่ผมคิดและผมทำในตอนนี้ มันไม่ดีถ้าจะเก็บความจริงเอาไว้ไม่บอกเธอ ดังนั้น ในวันที่ 16 มกราคม หลังจากที่ผมฝันทั้งอาทิตย์ ผมคุยกับเธอเรื่องในวันอาทิตย์ทีจะถึงนี้
“Andrea ผมต้องไปที่ Felka utca ในวันอาทิตย์” ผมเริ่ม แต่เธอไม่พูดอะไร “และผมอยากให้คุณไปกับผมด้วย....”
“คุณล้อเล่นหรือไง” เธอบอก
“แต่ฟังก่อนซิ ที่รัก” ผมพูดต่อและจับมือของเธอไว้ “ผมต้องการคุณนะ”
“ฉันจะช่วยคุณได้อย่างไรล่ะ” เธอถาม แลเอามือของเธอออกจากมือผม
“มีสองเหตุผล” ผมเล่าต่อ “อันแรก ผมกลัวที่จะไปคนเดียว และสองผมอยากรู้ถ้าคุณเห็นอะไรบ้าง”
“แต่คุณรู้ได้ยังไงว่าชายคนนั้นจะอยู่ตรงนั้น เธอถาม
“ผมไม่รู้หรอก” ผมตอบ “ แต่มันเป็นความคิดเดียวที่ผมมีกับเรื่องที่เกิดขึ้น มันเป็นวันที่สำคัญมาก
Andreaไม่พูดอะไร ผมจ้องที่เธอ
“ ได้โปรด ที่รัก” ผมพูด “มันจะช่วยผมได้มากเลย”
“แล้ว Katiล่ะ” เธอถาม “ฉันจะไม่พาเธอไปด้วยนะ”
“แน่นอนไม่ต้องไป” ผมพูดอย่างมีความสุข “เราจะพา Petra เพื่อนของคุณมาดูแลเธอ”
Andreaไม่พูดอะไรอีกเหมือนเดิม
“ตกลงไหม”ผมถาม เธอนั่งคิดเป็นเวลานาน ผมรอ
“ก็ได้”เธอพูด “แต่ครั้งเป็นครั้งสุดท้ายนะ
“โอเค”ผมพูด “โอเค แต่ .....ขอบคุณ”
ผมดีใจมากและรีบไปโทรบอกPetraทันที Petraเป็นเพื่อนของAndreaที่บางครั้งจะมาดูแลKatiเมื่อเราไม่อยู่ ผมบอกเธอว่าเราได้รับเชิญให้ไปงานเลี้ยงน้ำชาที่แฟลตของเจ้านายของผม โชคดี ที่เธอบอกว่าจะมา
ผมหวังว่าผมจะหลับได้ดีขึ้นหลังจากที่รู้ว่าAndreaจะไปกับผมในวันอาทิตย์นี้ แต่ผิดคาด ผมฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่าในคืนนั้น
ความฝันนั้นเกือบจะเหมือนกันทุกครั้ง ยกเว้นแค่ดูเหมือนมีเสียงดังบนถนนก่อนที่ชายคนนั้นจะออกมาจากประตู ผมพยายามเข้าใจว่าเสียงนั่นคืออะไร ผมพยายามฟังในความฝัน แต่ว่ามันไม่ชัดเจน ผมรู้ว่ามันเป็นบางอย่างที่สำคัญ บางอย่างที่จะช่วยผมได้ แต่ผมก็ไม่มั่นใจว่าใช่หรือเปล่า ผมมักจะตื่นขึ้นมาในเวลากลางคืนและรู้สึกกลัว ผมจึงตื่นทั้งคืนและพยายามที่จะตัดสินใจว่าความฝันจะบอกอะไรแก่ผม ผมกังวลมากเกี่ยวกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นถ้าผมพบDoppelgängerของผมอีกครั้งในวันอาทิตย์
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น