บทที่ 1 การพบเจอที่แปลกประหลาด
ขณะที่ผมกำลังเดินกลับจากที่ทำงานไปบ้านในเย็นวันหนึ่งของเดือนมกราคม มันเป็นวันจันทร์ อากาศแสนจะหนาวเหน็บ ก้อนเมฆลอยต่ำรอบๆยอดตึก ผมเปลี่ยนทางเดินโดยไม่ใช้ถนนสายหลัก ผู้คนไม่พลุกพล่านนักบนถนนที่ทั้งมืดและแคบของตำบลที่ 13 ในBudapest ทุกอย่างเงียบสงัด จนทำให้รู้สึกเหมือนว่าเมืองทั้งเมืองกำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่
ผมเดินไปพลางคิดไปพลางเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในที่ทำงาน ซึ่งผมได้ทะเลาะกับเพื่อนร่วมงานชาวฮังการีคนหนึ่ง มันเป็นปัญหาเรื่องแรกที่เกิดขึ้นตั้งแต่ผมมาทำงานที่นี่ ผมพยายามคิดว่าจะทำอย่างไรดีแล้วก็หวังว่า Andrea ภรรยาของผม คงทำซุปแสนวิเศษของเธอเพื่อเป็นอาหารเย็นเสร็จแล้วรอผมอยู่
เพียงแค่อีกประมาณ 5 นาที หิมะก็เริ่มตกลงมาอย่างหนัก ไม่นานนักถนนก็ถูกปกคลุมจนเกือบจะเป็นสีขาว ในขณะที่ผมเดินผ่านส่วนที่มืดๆของถนนอยู่นั้น เสียงปิดประตูอย่างแรงก็ดังขึ้นในตึกหลังหนึ่ง แล้วผมก็รู้สึกเหมือนกับว่าได้ยินเสียงใครบางคนกำลังวิ่ง
ทันใดนั้น ประตูของตึกริมถนนก็เปิดผางออก มีชายคนหนึ่งวิ่งออกมาและเขากำลังวิ่งปรี่ตรงมาที่ผม ผมล้มลงบนพื้นที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ผมตะโกนออกไปประมาณว่า “เฮ้ ดูทางหน่อยสิคุณ จะรีบไปไหนกัน” เสียงผมดังสะท้อนไปมาบนถนนที่ว่างเปล่า ชายผู้นั้นหันหลังกลับมามามองที่ผม “ขอโทษ” เขากล่าวเบาๆเป็นภาษาฮังการีก่อนที่จะเดินหายไปด้วยความรวดเร็ว
สิ่งที่ผมเห็นบนถนนที่มืดมิดและปกคลุมไปด้วยหิมะสายนั้น เป็นอะไรที่แปลกมาก ผมรู้สึกกลัวมาก เนื่องจากสิ่งที่ผมเห็นคือตัวผมเอง ใบหน้าของผมมองลงมาหาผม เป็นปากของผมที่กล่าวคำว่า “ขอโทษ”
