Chapter 17 we must get them out
เมื่อผมกลับไปยัง gergely utca ผมหยุดวิ่ง มันยากที่จะเห็น ว่าผมกำลังไปที่ไหน ถนนเต็มไปด้วยควัน เหมือนกับเมฆสีเทาหนาๆอยู่ทุกที่ ผมไม่เห็นอะไรเลย ค่อนข้างมีแก๊สจากท่อในหนึ่งของตึกเก่าพัง และทำให้มีการระเบิดเกิดขึ้น
ผมเอาผ้าเช็ดหน้าออกมา และเอามาปิดปากและจมูก และเดินไปตามถนน มันมีเสียงที่ดังมากจากสัญญาณรถ เริ่มจากการระเบิด ผมพบว่าผมกำลงัเดินอยู่บนแก้วที่แตกจากหน้าต่างที่แตก ผู้คนพยายามที่จะพังชิ้นอื่นๆจากหน้าต่างของเขา และบางคนเริ่มที่จะเอากระดาษและพลาสติกปกคลุมเพื่อนให้แฟลตอบอุ่น
ผมรู้ว่าผมต้องไปที่บาร์ของ Zsolt เพราะว่ามันมีฝูงชนกลุ่มเล็กยืนอยู่รอบๆ ผมมองลงไป มันไม่มีอะไรเลย ผมไม่สามารถมองเห็นทางลงไปได้ หน้าต่างหรือแม้กำแพง มันมีแค่หินที่แตกอยู่เยอะมาก ผมมองและมอง ใจของผมว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง
“ภรรยาผม” ผมตะโกนในภาษาฮังการี “ภรรยาและลูกสาวของผมอยู่ที่นั่น เราต้องเอาพวกเขาออกมา ช่วยผมด้วย”
ผู้คนมองมายังผม
“มาเร็ว” ผมพูด มองไปยังผู้คนที่ยืนมองรอบ “เราต้องเอาพวกเขาออกมา”
ผมเริ่มที่จะสั่ง ผมให้ทุกคนยืนในแถวตรงและบอกให้พวกเขาผ่านหินจากการทำลายตึก และให้พวกเขายืนในถนน จากนนั้นผมเอาชิ้นที่หักของไม้และหินออก ผู้คนก็ได้เกิดความคิด และทำงานกันเป็นกลุ่ม ผมดีใจที่ได้เห็นเพื่อนบ้านคนอื่นๆมาและเข้าร่าวม ในอีกด้านของอะไรที่เกิดขึ้นหน้าบาร์” น่าประหลาดใจ ต่อมา ผมลงไปยังสถานที่ที่ทางประตูอยู่
ในขณะเดียวกัน ผมได้ยินเสียงของรถตำรวจ รถดับเพลิง และรถพยาบาล เข้ามาใกล้ และผู้คน พวกเขาหยุดแล้วมาช่วยผม
“เกิดอะไรขึ้น” ผมตะโกน “เราต้องเอาภรรยาและ..”
“เร็วครับคุณออก “ เสียงพูด ผมมองขึ้นไป ในแสงสีเทา คนผู้พูดดูใหญ่และดำเหนือผม
“แต่ภรรยาและลูกสาวของผม อยุ่ในนี้” ผมตะโกน
“เราต้องเอาพวกเขาออกมา”
และผมก็ปาชิ้นส่วนของไม้และหินที่ผมเอาไว้ในมือไปยังถนน และกลับมาเพื่อจะเอาอีกจากประตูที่พัง แต่ทันใดนั้น มือแข็งแรงก็จับผมและดึงผมขึ้นไปยังถนน
“ออกมาครับคุณ” เสียงนั้นพูด
“แต่ภรรยาผม”
“ผมเข้าใจครับ” เสียงนั้นพูด ซึ่งผมรู้แล้วว่ามาจากพนักงานดับเพลิง “แต่มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณที่จะเข้าไปในนั้น ให้พวกเราไปเถอะครับ ในนั้นเต็มไปด้วยแก๊ส คุณไท่ได้กลิ่นมันหรือ ? “
ผมสามารถดมได้ตอนนี้ ผมหยุด และผมก็รู้สึกว่าอยู่ในตัวผม
พนักงานดับเพลิงปล่อยผมไป และผมก็ล้มลงไปยังถนนและร้องไห้
ผมถูกพยุงขึ้นโดยหลายมือ และจากนั้น ผมก็นอนในด้านหลังของรถพยาบาลที่จอดห่างออกไปไม่กี่เมตรจากถนน ผมไอเยอะมาก ดังนั้นพยาบาลเลยวางอะไรบางอย่างบนหน้าผมเพื่อช่วยผมหายใจ ผมเริ่มรู้สึกดีขึ้นและพยายามจะลุกขึ้นนั่ง
“นอนลงเถอะค่ะ” พยาบาลพูด “คุณต้องพักผ่อนช่วงหนึ่ง”
“แต่ภรรยาและลูกสาวของผมอยู่ในห้องใต้ดิน” ผมพูด “ผมต้องตามหาพวกเขา”
“คุณไม่สามารถทำอะไรได้ตอนนี้ค่ะ” น้ำเสียงที่จริงใจ “ พักผ่อนเถอะค่ะ”
ผมต้องนอนช่วงสองสามนาที เมื่อผมตื่นขึ้น ผมนั่ง จากนั้นก็ยืนขึ้น และเดินไปยังถนน พนักงานรถพยาบาลยืนข้างนอก
“คุณรู้สึกดีขึ้นแล้วหรอครับ?” หนึ่งในนั้นถาม
“ดีขึ้นมากแล้วครับขอบคุณ” ผมตอบ “มีข่าวอะไรไหมครับ”
“ยังไม่มีครับ” พนักงานอีกคนหนึ่งพูด
ผมเดินผ่านฝูงคนที่ตอนนี้มากขึ้นแล้ว อากาศก็ดีขึ้นตอนนี้ด้วย แต่ถนนก็เต็มไปด้วยแสงสีฟ้า พนักงานดับเพลิงติดตั้งไฟไปข้างหน้าบาร์ของ zsolt ดังนั้นพวกเขาเลยเห็นว่าอะไรที่กำลังจะทำ และตำรวจก็กันผู้คนออก
“สวัสดีตอนเย็นครับ คุณ “ พูดโดยตำรวจหนุ่มนั่งหน้ารถตู้ “นั่งสิ่ครับ”
ผมนั่งตรงข้ามกับเขา
“มีข่าวอะไรบ้างหรือเปล่าครับ”
“รู้สึกว่ายังไม่มีครับ” เขาพูดหน้าตาจริงจัง “ผมขอถามข้อมูลบางอย่างได้ไหมครับ”
และหลังจากห้านาทีต่อมา ผมพูดความจริงและวันที่เกี่ยวกับตัวผม Andrea และ kati ให้เขาฟัง ซึ่งเขาก็จดลงกระดาษเยอะมาก เขาถามผมด้วยว่าผมรู้เกี่ยวกับบาร์และผู้คนที่ทำงานอยู่ที่นั้น และใครจะอยู่ข้างในเวลาเกิดระเบิดขึ้น
“ผมควรทำอย่างไรดี” ผมถาม รู้สึกไม่แน่ใจในตัวเอง
“คือคุณครับ” เขาตอบ “คุณอยู่ใกล้ ดังนั้น ทำไมคุณไม่กลับไปที่บ้านและรอที่นั่นล่ะ? ผมจะเอาเบอร์โทรคุณไป และจะโทรหาคุณทันทีที่มีข่าว”
“โอเค” ผมพูด “ขอบคุณครับ”
ผมออกจากรถตู้ และก็กลับไปยังฝูงชน ออกจากแสงไฟและเสียงข้างหลังผม ผมรู้สึกแย่มาก ลึกข้างใน ผมไม่เชื่อว่าใครก็ตาม ในห้องใต้ดินนั้น จะมีชีวิตผ่านการระเบิดนั้น บาร์ถูกทำลายโดยสิ้นเชิง มันเป็นไปม่ได้ที่ Andrea และ kati จะมีชีวิตอยู่
จากนั้นผมเริ่มที่จะคิดเกี่ยวกับความโ.ที่ผมเป็นอยู่ ทำไมผมไม่บอกเอาเดรีย ว่าผมเห็นอะไรในความฝัน และอะไรที่ผมรู้จากคุณ fischer ผมไม่เชื่อว่าตัวเองฆ่าภรรยาและลูกสาวของผม และทั้งหมดเพราะว่าผมสนใจในเรื่องของ doppelenger ที่จะคิดรอบคอบเกี่ยวกับคนสองคนที่รักที่สุดในโลก และก็สนในในเรื่องของdoppelenger ที่ต้องการจะบอกผม...ทำไมผมถึงโง่อย่างนี้ บาร์ถูกทำลาย ภรรยาและลูกก็ตาย และชีวิตผมตอนนี้ก็ถูกทำลายแล้ว ผมคงไม่มีความสุขอีกต่อไป
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น