Chapter 18 unexpect help
ผมเดินผ่าน gergely utca อย่างช้า รู้สึกราวกับว่าผมอยากตาย ผมไม่ได้มองว่าผมกำลังจะไปที่ไหน ผมมองลงไปยังพื้น ไม่มีความคิดอะไรแล้ว ทันใดนั้น เมื่อผมถึงหัวมุม ผมชนบางคนเข้า
“ขอโทษครับ” ผมพูด เงยหน้าขึ้น
ผมเห็นมือคือบางคนเหมือนผม มันคือ แฝด ของผมอีกแล้ว เรามองไปยังตาของอีกฝ่าย และจากนั้นเขาก็ยกแขนขึ้นและชี้นิ้ว ผมมองเมื่อเขาชี้นิ้ว และผมก็เฆ้นคนสองคนตรงทางสุดของถนนมืด คนหนึ่งคือผู้หญิง อีกคนหนึ่งคือเด็ก ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ขณะที่ผมเริ่มวิ่ง ผมมองกลับไปยังผู้ชาย
ไม่มีใครอยู่ที่นั่น
“ขอบคุณพระเจ้า” ผมพูดเป็นครั้งสุดท้าย “ผมคิดว่า...ผมคิดว่า.คุณ”.
“ชูส์” Andrea พูด แล้วก็เอามือของเธอปิดปากผมไว้ “และเราก็คงเป็น ถ้าไม่เจอเพื่อคุณ
“เพื่อนคนไหนล่ะ?” ผมถาม “Zsolt ? หรอ”
“ไม่ใช่จอห์น” เธอพูดแล้วหัวเรา “แฝดของคุณไง”
“ของผม..” ผมยืนพร้อมปากอ้า. “คุณหมายความว่ายังไงล่ะ?”
และเอนเดรียเลยอธิบายให้ผมฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
“ฉันเดินไปยังบาร์กับเkati พร้อมที่จะช่วยระหว่างที่ zsolt ออกไปหาหมอ zsolt ยืนที่ถนนนแล้วเมื่อฉันไปถึง เขาบอกฉันว่าที่นั่นไม่มีใครอยู่ที่บาร์เลย และเราเลยยืนคุยกัน 2-3 นาที จากนั้นเขาก็ขึ้นรถไป และออกไปรับแม่ไปหาหมอ เมื่อฉันหันกลับจะลงไปยังบาร์ ฉันเห็นคุณยืนอยู่หน้าทางเข้า ฉันเรียกชื่อคุณ และถามคุณว่าคุณต้องการอะไร แต่คุณก็ไม่พูดอะไร และฉันเลยพยายามจะลงไปที่บาร์ คุณไม่ได้ขยับ ฉันบอกให้คุณขยับออกไปแต่คุณก็ไม่ จากนั้น kati ก็เริ่มร้องไห้ ฉันถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น “เห็นไหมล่ะจอห์น คุณทำเธอร้องไห้” ฉันพูดกับคุณ kati ร้องไห้และส่ายหัว “ไม่ใช่พ่อค่ะ “ เธอพูด “ไม่ใช่พ่อ”
ฉันมองดูที่ผู้ชายข้างหน้าฉันอีกรอบ อย่างรอบคอบ เพราะฉันดูในแสงฤดูหนาวที่มือ..จากนั้นฉันก็คิดว่าต้องเป็นแฝดของคุณแน่ เสื้อโค้ทแตกต่างกัน มันดูไม่ทันสมัย ทันใดนั้น ฉันก็จำได้ว่าอะไรที่หนังสือที่คุณซื้อมาพูดเกี่ยวกับแฝด ในนั้น
“มันเป็นบางครั้งที่สามารถถูกเห็นโยบางคนที่ใกล้ตัว ถ้ามีข้อความที่สำคัญ” ขณะที่ฉันมองเขา ผู้ชายชี้ลงไปที่ถนน ฉันมองตามไป มันไม่มีอะไร
ฉันมองผู้ชายและถามเขาว่าตั้งใจจะชี้ลงไปที่ถนน และในที่สุด ฉันก็เข้าใจว่าเขาต้องการให้ฉันออกไปและฉันก็ทำ ฉันเดินกลับบ้าน เมื่อเรากลับมาที่บ้าน kati ก็งีบหลับที่โซฟา ขณะที่เธอกำลังหลับอยู่ ฉันก็ชงชา ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคล้ายระเบิดจากที่ไหนสักแห่งข้างนอก มันค่อนข้างเป็นเสียงที่ไกลออกไป มันทำให้ฉันปลุก kati และ สวมเสื้อให้เธออีกครั้ง และเราก็มาเจอว่าอะไรที่เกิดขึ้น แน่นอน ฉันกลัวจริงๆที่คุณอยู่ในบาร์จอห์น “
เรามองกันและกันขณะที่เราออกจากประตูของแฟลตที่เราอยู่
“มันเป็นเรื่องที่แปลกมากนะ” ผมพูด
“ใข่มากๆเลย” Andrea พูด “คุณต้องเขียนลงไปนะ”
“ผมจะเขียน” ผมพูด
และเราก็เข้าไปข้างในและปิดไฟ...*
เฮ้อ จบซะที แต่แนะนำควรอ่านเล่มจริงด้วยนะ เพราะอันนี้มันเป็นแค่สรุป
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น