ในวันต่อมา เป็นวันที่สดใสแต่ก็ยังหนาวอยู่ดี แดดที่ร้อนแรงช่วยทำให้ผมมีความหวังในอนาคตมากยิ่งขึ้น ตอนนี้ผมบอก Andrea เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดไปแล้ว ผมรู้สึกดีขึ้นมากหลังจากที่ได้นอนหลับสนิทเมื่อคืน มันเป็นคืนแรกที่ผมไม่ฝันในเรื่องที่ผมเจอกับตัวเอง
ตอน 10 โมงเช้า เราเดินไปรอบๆ Felka utca ผมรู้สึกสบายใจมากเพราะ Andrea อยู่กับผม แม้ว่าผมจะพูดภาษาฮังการีได้ดีขนาดไหนก็ตาม เธอก็สามารถพูดกับคนอื่นๆได้ง่ายดายกว่าผม
คนแรกที่เราเข้าไปคุยด้วยเป็นแม่บ้าน เธอมีห้องเล็กๆอยู่ใกล้ประตูเพื่อที่จะทำงานอย่างการทำความสะอาดบันได ดูแลลิฟต์และไฟ ได้สะดวกสบาย
เราถามคำถามเธอเป็นจำนวนมาก แต่เมื่อเราถามว่าแถวนี้มีใครหน้าคล้ายผมบ้างไหม เธอจ้องมองผมเป็นเวลานานและก็ตอบว่าไม่มี Andrea ถามเธอว่าเธออยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว คำตอบที่ได้มาคือ 21 ปี และเธอก็รู้จักทุกคนที่นี่ ที่นี่ไม่มีคนเข้ามาใหม่และก็ไม่มีใครที่หน้าตาคล้ายผมย้ายออกไปเลย เราจึงขอบคุณเธอและจากมา
ข้างนอกบนถนน เรามองซึ่งกันและกัน ผมเริ่มคิดว่ามันคงเป็นจินตนาการของผมแน่ๆ
“บางที อาจจะเป็นคนที่มาเยี่ยมที่นี่ก็ได้”Andrea บอก เธอรู้ดีว่าผมรู้สึกแย่ขนาดไหน
“ หรือว่า บางที” ผมพูด “บางทีเขาคงอยู่ตึกอื่น ตึกที่มีบาร์ และผมไม่เห็นว่าเขาไปที่ไหน”
“อาจจะเป็นไปได้” Andrea พูด “ไปพยายามต่อกันเถอะ”
เราเดินไปรอบๆ Gerly utca และหยุดลงที่หน้าบาร์
“ ดังนั้น” Andrea พูด และมองลงไปยังบันไดของห้องเก็บไวน์ “ นี่คือที่ที่คุณมาทุกๆเย็น”
หน้าผมเริ่มแดง “ ผมขอโทษ” ผมพูด
“ฉันล้อเล่นน่า ที่รัก” เธอพูดขำๆ “ดูนี่ ทางเข้าของที่นี่คือประตูอีกบาน มันเป็นการง่ายที่คุณจะมองผิดว่าเขาเข้าไปในประตูไหนระหว่างที่หิมะตกตอนมืดๆอย่างนั้น”
“ใช่ คุณพูดถูก” ผมตอบ
แต่ผมก็ยังครุ่นคิดเกี่ยวกับความจริงที่ว่าไม่มีรอยเท้าบนหิมะเลย
ภายในตัวตึก เราพบกับคนทำความสะอาดอีกคนหนึ่ง คราวนี้เป็นพ่อบ้านอายุราวๆ50ปี เขาทำงานที่นี่มา12ปีแล้ว เราก็ถามคำถามเดิมที่เคยถามมาแล้ว แต่คำตอบที่ได้คือ เขาไม่เคยเห็นคนที่เหมือนผมเลย
ผมรู้สึกแย่มากๆหลังจากได้รับคำตอบที่สอง ผมคิดว่า Andrea จะคิดว่ามันต้องมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นกับผมแน่ แต่ Andrea จับมือผมไว้
“มาเร็ว” เธอพูดขำๆ “ ไปหาอะไรดื่มในบาร์ที่โด่งดังของคุณกันเถอะ”
ผมประหลาดใจมากที่ผมยังไม่มีเวลาพูดอะไรเลยตอนที่ตามเธอลงไปตามบันได
บาร์เทนเดอร์ต้อนรับผมด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรและเรื่องเล่าตลกๆ ผมแนะนำเขาให้ Andrea รู้จัก หลังจากนั้นเราก็หยิบไวน์และเดินไปที่มุมว่างๆของร้าน และคุยเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น
“มีเรื่องหนึ่งที่สำคัญมากซึ่งเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดเลย Andrea ” ผมพูดเมื่อเราดูเหมือนว่าจะคุยกันจนหมดเรื่องคุยแล้ว “ผมรู้ว่ามันฟังดูแปลกๆนะ แต่ผมไม่คิดว่าคนนั้นน่ะเหมือนผมหรอก เขาคือตัวผมเลยหละ”
ผมเคยบอกเธอเรื่องนี้ไปแล้วก่อนหน้านี้ที่ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังครั้งแรก แต่ตอนนั้นเธอหัวเราะและบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ผมรู้สึกลึกๆว่า ผมพูดถูกต้อง
“ แต่ John คะ” เธอถาม “ มันจะเป็นไปได้อย่างไร ”
“ผมก็ไม่รู้สิ ที่รัก” ผมตอบ “ผมแค่รู้สึกได้เท่านั้น” บางทีเราอาจจะไม่ต้องหาว่ามีใครอยู่ในตึกเหล่านั้นแล้วก็ได้ บางที เราควรหาคนที่ เอ่อ....คนที่ตายไปแล้วน่ะ แล้วก็หาว่าตอนนี้ผมเป็นใคร”
Andrea มองที่ผมอย่างยากลำบาก
“ John ” เธอพูด “ฉันไม่เคยได้ยินคุณพูดเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย คุณหมายความว่าอะไร”
“ผมขอให้ผมรู้ว่าผมหมายความว่าอย่างไร” ผมพูดออกมาด้วยความยากลำบาก “ สิ่งที่ผมรู้ทั้งหมดคือผมมีไอเดียแปลกประหลาดอยู่ในหัวผม และมันบอกว่าเรื่องเหล่านี้สามารถเป็นไปได้”
เราดื่มกันเสร็จและออกจากบาร์มาโดยไม่พูดกันเลย
“Andrea” ผมพูด เมื่อเราเดินกลับบ้าน “ คุณต้องเชื่อผมนะ ผมต้องการให้คุณช่วยเข้าใจผมหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผม”
“ ฉันกำลังพยายามที่จะเชื่อคุณนะ ที่รัก” เธอตอบ และหันมาที่ผม “แต่มันแค่ยากที่จะเข้าใจเท่านั้นเอง”
“มันยากสำหรับผมเหมือนกัน” ผมบอก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น