วันเสาร์ที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2552

how-i-met-myself บทที่ 16

Chapter 16 it all happens again
ทุกๆคืนหลังจากนั้น ผมฝันในแบบที่เป็นไปได้ ประตูเปิดออก ผู้ชายวิ่ง เสียงดัง ผู้ชายกำลังมองหาบางอย่าง บางครั้ง มันเป็นผมที่วิ่งออกจากประตู และบางครั้งเป็นผมที่ถูกชนล้มลงพื้น บางครั้งเป็นผมที่มองหาอะไรบางอย่าง บางครั้งเป็นผมมองดูผู้ชายหาอะไรบางอย่าง และตอนหลัง ทุกอย่าง ผมจะได้ยินเสียงของผู้ชายตะโกน “ช่วยด้วย” และ “Andrea kati “
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ผมตื่นมาแล้วร้อน หนาว ร้องไห้ ตะโกน และมักจะ กลัวอยู่เสมอ ผมไม่ได้บอก Andrea แต่ผมรู้ว่าเธอรู้ ผมจะบอกได้ว่าเธอตื่นขึ้นมาเมื่อผมตื่น แม้ว่าเธอจะไม่เคยพูดอะไร แต่ผมรู้สึกว่าเธอก็กลัวว่าอะไรเกิดขึ้นกับผมเหมือนกัน.
*
วันอาทิตย์ที่ 18 มกราคม เป็นวันท้องฟ้าสีเทา ฤดูหนาวอากาศเย็นวันนี้ มันไม่มีหิมะตก แต่มันดูเหมือนจะตก ผมตื่นเช้าและไปทำงาน หัวหน้าของผมบอกให้ผมไปที่ออฟฟิศและวางแผนงานใหม่กับเขาก่อนที่จะคุยกันเกี่ยวกับมัน กับ คนอื่นๆ ในวันจันทร์ มันใช้เวลานานมากกว่าที่ผมหวังไว้ และผมก็ไม่ได้กลับบ้านจนถึงหกโมงครึ่ง
“สวัสดี !” ผมตะโกนขณะที่เดินผ่านประตูของแฟลตของเรา “สวัสดี เธออยู่ไหน”
ไม่มีเสียงตอบกลับมา ผมเดินไปยังห้องรับแขก และบนโต๊ะมีโน้ตแปะไว้
ถึงจอห์น
Zsolt โทรมา บอกว่าแม่เขาป่วย ฉันเลยเสนอที่จะดูแลบาร์ให้เขาขณะที่เขาพาแม่ไปหาหมอ
ฉันไม่สามารถให้ petra มาดู kati ได้ฉันจึงพาเธอไปกับฉันด้วย จะไม่นานนะฉันหวังงว่า
พบกันนะคะ
รัก
จาก Andrea (และkati )
เลือดของผมเย็นขึ้น ผมดูนาฬิกา มันเป็นเวลาหกโมงสี่สิบห้านาที ผมวิ่งไปยังฮอลล์ ลืมเสื้อโค้ทและวิ่งลงบันไดและออกไปยังถนน จากนั้นผมเริ่มวิ่งไปยังบาร์ มันก็อีกห้านาทีหนึ่งทุ่ม ผมเลี้ยวขวาไปยัง felka utca ไม่ใช่ซ้ายไปยัง gergely utca และวิ่งไปยังเลขที่ 7 ประตูใหญ่ข้างหน้าถูกเปิดขึ้น ผมวิ่งไปข้างใน ผมหายใจเร็วขึ้นเพราะวิ่งมา ผมได้ยินเสียงของทีวีหรือวิทยุจากหนึ่งในแฟลต
ทันใดนั้น มันมีเสียงดังมากคล้ายระเบิดจากข้างนอกที่ใดที่หนึ่ง หน้าต่างทุกบานเขย่า หนึ่งหรือสองบานถูกเปดออก และเสียงเรียกจากข้างนอกในความมืด
“อะไรน่ะ” คนหนึ่งถาม
“ฉันก็ไม่รู้” อีกคนตอบ
“มันเสียงเหมือนกับระเบิด” คนที่สามพูด
จากนั้น ผมได้ยินบางคนตะโกนออกมาจากข้างนอก “ช่วยด้วย ช่วยด้วย มันมีระเบิดที่ gergely utca ช่วยด้วยทุกคน
ผมวิ่งออกไปยังตึก ประตูปิดเสียงดังข้างหลังผม
ในถนน ผมวิ่งตรงไปยังคนหนึ่ง
“ระวังด้วย” ผู้ชายคนนั้นพูด
เขาล้มลงไปยังพื้น ผมมองลงไปแ ถามตัวเองว่าอะไรที่ผมกำลังจะเห็น นั่นเป็นผู้ชายคนที่ดูเหมือนผมมากอยู่ที่พื้น
“ขอโทษครับ” ผมพูดในภาษาฮังการี
จากนั้นผมวิ่งไปยัง felka utca และข้ามไปยังถนน ใจของผมเต้น ผมกำลังคิดถึงเวลาทั้งหมดเกี่ยวกับอะไรที่ผมจะหา



ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น